˙·٠•●♥ دریـــــــــا ی عـشـــــق ♥●•٠·˙

رسم زندگی این است روزی کسی را دوست داری

 

و روز بعد تنهایی به همین سادگی او رفته است

 

و همه چیز تمام شده مثل یک مهمانی که به آخر می رسد

 

و تو به حال خود رها می شوی چرا غمگینی ؟

 

این رسم زندگیست پس تنها آوازبخوان

 

......

 

 

ایستادن اجبار کوه بود،

 


رفتن سرنوشت آب

 


افتادن تقدیر برگ

 

و صبر پاداش آدمی...

 


پس بی هیچ چشم داشتی

 

حراج محبت کنیم که

 

همه ی ما خاطره ایم!


نوشته شده در سه‌شنبه 10 دی 1392ساعت 18:20 توسط tak-gh| ارسال نظر(0) |

💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران